Geboren 1950 te Delft, geëmigreerd op jonge leeftijd naar Canada. Teruggekomen naar Delft in 1959.
Na de HBS, toegelaten tot de KABK in Den-Haag 1969. Beide niet voltooid.
Verhuisd naar Franeker – Friesland in 1974, en exposeerde in diverse galeries.
Gebruik gemaakt van de Beeldende Kunstenaars Regeling 1976-1978.
Diverse exposities van tekeningen en schilderijen, in o.a. PloemP te Delft, de Pluus in Groningen, en in Franeker; de Koornbeurs en Korendragershuisje, Leeuwarden; de Grote Kerk, Gorinchem en Den Haag.
Verhuisd naar Amsterdam in 1979.
Diverse exposities van schilderijen en objecten o.a. de Veste Alkmaar, Kunstmarkt Amsterdam, Shaffy voor Amnesty Int.
Kwam in aanraking met theater en gewerkt voor Stichting Mickery Workshop ’84-’91, waar ik nationaal en internationaal theater en dansgroepen begeleidde en decors ontwierp en realiseerde. Tevens lichtontwerpen en videomontages.
Van 1993 t/m 1998 gewerkt voor Stichting Dasarts op het Westergasterrein waar ik diverse gebouwen omvormde tot studio’s voor studenten uit binnen en buitenland, met richting Theater, Dans en Mime. Ook les gegeven in videomontage.
Beide stichtingen werden geleid door Ritsaert ten Cate.
Gewerkt met verschillende theatergroepen o.a. John Jesserun, Peter Hálász, No Theater, The Wooster Group en De Findlay-Sandsmark Group.
Decor ontwerp en uitvoering voor o.a de voorstellingen Poortheater 2003, Hamlet 2006 en La Didone 2007 van The Wooster Group te NYC.
Kunstroutes 2008-2019, de Baarsjes, Oud-Zuid, de Schinkel, de Wending, op de Zuid-As en Zuid- Hilton Hotel te Amsterdam
Verhuisd van Amsterdam naar Delft in 2022.
Jane’s werk verenigt macrofotografie met een verfijnde grafische gevoeligheid en resulteert in verstilde, bijna etherische beelden die geïnspireerd zijn door de natuurlijke wereld van bloemen. Haar praktijk is geworteld in een aandachtige observatie en de stille elegantie die te vinden is in de meest intieme details van de natuur. Haar levenslange fascinatie voor close-upbeelden en verfijnde details vormt de kern van haar werk. In haar werk probeert zij een gevoel van verstilling vast te leggen, waarin precisie en zachtheid, kracht en kwetsbaarheid samenkomen.
Door te werken met gecontroleerde studiobelichting en een langzaam, weloverwogen proces creëert Jane ruimte voor verstilling en zorgvuldige verfijning, waarbij precisie en organische zachtheid perfect in balans zijn. Aangetrokken door het fragiele en symbolische karakter van bloemen onthult zij verborgen structuren en gebruikt zij het maakproces als een vorm van persoonlijke expressie. Jane richt zich op de vluchtigheid van de natuur en gebruikt bloemen om emoties, veranderingen en herinneringen te verbeelden. Door fragmenten van een onderwerp te isoleren en te werken met texturen, kleuren en lagen ontstaan beelden die intiem maar ook ingetogen expressief aanvoelen.
Als Britse kunstenaar, gevestigd in Nederland, weerspiegelt haar werk vaak haar achtergrond in grafisch ontwerp. Helderheid van vorm, een zuivere compositie en zorgvuldig ingezet negatief ruimtegebruik gaan samen met organische zachtheid. Hierdoor krijgt de natuurlijke wereld in haar werk een subtiele abstracte, bijna sculpturale kwaliteit. Met minimalistische composities en een doordacht gebruik van licht nodigt Jane de kijker uit tot momenten van verstilling en aandacht, en biedt zij ruimte voor reflectie en persoonlijke interpretatie.
Een beeld overtuigt voordat er een woord gelezen wordt. Dat leerde Leon Baaren in de reclamewereld, waar hij jarenlang als art director werkte voor merken die geen introductie nodig hebben.
Als kunstenaar keert hij dat mechanisme om. Dezelfde precisie waarmee reclame verleidt, zet Baaren in om te ontmaskeren. Zijn satirische en (sur)realistische visuals — gemaakt voor o.a. diverse onafhankelijke media — nemen de vorm en toon aan van de beeldcultuur die hij van binnenuit kent.
Het resultaat is werk dat niet schreeuwt, maar snijdt: dubbelzinnig en scherp op het moment dat je het denkt te snappen. Baaren mikt op houdingen en instituten, nooit op mensen. Het ambacht van reclame maken blijft; de bedoeling is een andere geworden: het beeld verkoopt niets, maar bevraagt iets.
Inspiratiebronnen: De waan van de dag
Mijn waarneming in de natuur is de geboorte van mijn werk. Daar waar die waarneming overgaat in verwondering, ontstaat speelruimte. Mijn doel is die waarneming te condenseren tot de essentie. De ziel van mijn werk is verstild en nodigt uit tot contemplatie. Verwondering en schoonheid zijn de leidende principes in mijn oeuvre. Het is mijn wens dat deze elementen bij de kijker resoneren.
Wat ik maak
Mijn praktijk is geworteld in natuur en introspectie en laat een rijk, gelaagd creatief proces zien. Ik werk met tekeningen, olieverf, aquarel, zelfgemaakte botanische inkten en herbaria-kunst, meestal in series en op een onderzoekende, verdiepende manier. Het duingebied Meijendel vormt mijn voornaamste uitgangspunt. Daar condenseer ik waarnemingen van flora, licht en textuur tot essenties die de verstilling van de duinen vangen.
Zo ontstonden projecten als
Mijn nieuwsgierigheid kent geen grenzen. Het is dan ook geen verrassing dat botanische microscopie een vanzelfsprekend en geliefd onderdeel van mijn praktijk is geworden.
Ik ben autodidact als schilder. Pas laat ontdekte ik dat schilderen mijn passie is, ik kon er niet meer mee stoppen. Geïnspireerd door kunstenaars als Paul Klee en Turner, begon ik ruim 30 jaar geleden met aquarel, later met olieverf en uiteindelijk met acryl te schilderen.
Niet zozeer de uiterlijk waarneembare werkelijkheid inspireert mij, maar meer mijn innerlijke beelden, abstract, vol kleur en vaak met vormen die niet direct aan iets bekends doen herinneren.
Soms schilder ik graag landschap achtige afbeeldingen, maar voor mij zijn ze ook abstract. In feite zeg ik altijd, dat ik moét schilderen. Het brengt mij terug bij wie ik werkelijk ben. Geïnspireerd ook door de filosofie van non-dualiteit en Taoïsme. Het brengt mij terug bij mijn kern en soms herkennen anderen dit.
Beweging, intimiteit en anonimiteit zijn leidende concepten binnen mijn fotowerk. Intimiteit is het terugkerende thema in mijn portretten, terwijl mijn straatfotografie daarentegen gebaseerd is op een schijnbare anonimiteit. Vaak maak ik gebruik van de sequentievorm en meervoudige belichtingstechnieken, wat mijn werk enerzijds een filmisch maar ook monumentaal karakter geeft. In essentie ben ik op zoek naar het moment tussen de beelden, het onverholen het ongrijpbare. Je zou het ook een korte hapering in tijd en perspectief kunnen noemen– het moment ertussen – als bron van mogelijke verhalen. Zodra de kijker iets gaat vermoeden, schrijft deze onbewust zijn eigen scenario. Binnen deze uitgangspunten speelt verlangen als thema een steeds terugkerend element in zowel de sequenties als de individuele beelden.
Citaat uit interview:
“Ik wil om dingen heen lopen en ze vanuit verschillende hoeken kunnen observeren. Het zou onwaarachtig zijn om daar één moment uit te kiezen. Wat ik zoek, ligt in ‘een moment ertussenin’. Een visuele stilte, net als muziek, vereist ook momenten van stilte.”
De mens in beweging inspireert mij tot het maken van schilderijen die te omschrijven zijn als dynamisch realistisch. Muziek, dans, sport, de mens in beweging, een moment opname, een beweging die mij raakt vertaal ik met verf tot een kleurrijk dynamisch, deels realistisch beeld. Zij vertellen elk een eigen verhaal door de expressie van kleur en structuur van materialen. Zo kan het zijn dat ik bij een dansrepetitie schetsen maak en deze thuis uitwerk in diverse materialen: als een aquarel, transparant olieverfschilderij of een schilderij waar de acrylverf dik wordt aangebracht. Ook plaats ik diverse momentopname van een beweging in een bepaalde compositie om tot een dynamisch nieuw verhaal te komen. Mijn passie voor sport, ik heb zelf veel aan sport gedaan, verleid mij vaak weer om dit op doek vast te leggen. Tevens mijn liefde voor theater geeft mij veel inspiratie om weer nieuwe dansvormen en stijlen kleurrijk vast te leggen. Van af mijn afstuderen in 1978 met zwart/wit schilderijen in zeer realistische bijna fotografische schilderijen heeft mijn werk een ontwikkeling gemaakt die een totaal ander beeld geeft van de eens zo realistische vertaling van een sportbeweging naar een nu, soms bijna onherkenbare persoon in beweging.
Sunny de Vroedt (Delft, 1978) is autodidact en had op haar 17e haar eerste expositie. De thematiek die toen al in haar schilderijen terug te vinden was, speelt in haar huidige werk nog steeds een grote rol: de leefwereld van de vrouw, Sunny’s eigen kijk hierop en de emoties die hieruit voort komen vormen haar hele carrière een rode draad in haar werk. Om dit vorm te geven maakt ze gebruik van verschillende, uiteenlopende technieken en materialen. De laatste tijd werkt ze voornamelijk met hout en papier als basis wat ze verder bewerkt met aquarel- en acrylverf.
Mijn schilderijen gaan over wat ik ervaar in de wereld om mij heen:
De mens afgesloten door telefoon en koptelefoon, de dreigingen die over en weer worden geuit door grootmachten.
De mensen die nauwelijks nog lijken te kunnen communiceren, de wereld die maakbaar moet zijn voor iedereen, alles moet te koop zijn, men denkt overal recht op te hebben:
de planeten, vogels, gletsjers, dieren, de vliegreizen, protesterende mens in de vorm van Pussy Riot, alles zet ik in de verkoop.
